Hallo allemaal,

Het weer begint hier nu uiterst aangenaam te worden, zo’n 25 graden, onbewolkt, niks te klagen dus.

Het vliegen schiet nu voor de verandering ook eens op, sta nu elke dag op het rooster voor vliegen of simmen. Nu nog maar 7h50m vliegen en 4h30m simmen. Het einde is nu echt in zicht! Grote kans dat ik met een week of 2 weer met beide benen op Nederlandse bodem sta.

Afgelopen weekend heb ik samen met een klasgenoot 2 leuke tripjes gemaakt met de Seneca. Erg kik, eindelijk mogen we alle apparatuur in het vliegtuig gebruiken, de autopilot, de GPS, weerradar. Een beetje zoals het grote werk. Gaat ook lekker snel, we cruisen met 160 knopen, wat omgerekend bijna 300 km/h is en dat is nog zonder de wind mee gerekend, waardoor de (grond) snelheid kan oplopen tot 350 km/h of meer.

Zo kom je nog eens ergens dus, bijvoorbeeld zoals op zaterdag, toen zijn we in 2 uur via Faro naar Sevilla gevlogen. Op Faro een approach gevlogen op de autopilot, toch vreemd, als die kist alles zelf doet. Ook leuk was dat we de andere Seneca die ook naar Sevilla ging tijdens die approach hadden afgesneden, vrij grappig als je ineens de andere instructeur over de frequentie hoort schelden in het Spaans, ik zal het hier maar niet herhalen, maar kleurrijk was het zeker. Daarna een stuk over de zee gevlogen om daarna koers te zetten naar Sevilla. Daar weer een approach gedaan waarbij de instructeur simuleerde dat 1 motor uitviel. Dat geeft ineens een groot draai moment naar de uitgevallen motor, omdat die ineens veel weerstand geeft, in plaats van voortstuwing. Zaak is dus om daar snel op te reageren en het vliegtuig onder controle te houden.

Na toch veilig geland te zijn (ja ik heb toch wel wat opgestoken na al die tijd), tankten we het vliegtuig bij waarna Rene de terugreis naar Evora verzorgde.

Op zondag stond Faro weer op het programma, dit keer met een wisselstop op Portimao, een klein VFR veldje ten westen van Faro. En met klein bedoel ik ook klein, de baan daar is wel een beetje krap voor de Seneca. Dus dan moet je de kist echt op het begin van de baan neerzetten, anders sta je niet op tijd stil. Wel spannend, want om echt op het begin van de baan te komen moet je het laatste stuk vrij laag vliegen. Wel erg kik om te doen. Daar weer tanken (dat ding zuipt benzine) en weer terug via Faro naar Evora.

Foto’s van Sevilla zijn de vinden op het Picasa album, foto’s van Portimao volgen

Foto’s Sevilla

Foto’s Faro, Portimão

Groeten,

Nils

Hallo allemaal,

Iets sneller dan de vorige keer, ik ga proberen om wat vaker n berichtje te tikken hierzo.

2 weken geleden heb ik, na een enorm relaxte examenvlucht, mijn Commercial Pilots License gehaald. In die vlucht moest ik diverten, wat inhoudt dat ik van een punt naar een ander punt moet vliegen, maar waar dat punt is krijg ik pas vlak van te voren in de lucht van de instructeur te horen. Dus alle berekeningen van tijd, koers (met correctie voor de wind) en brandstofverbruik moet ik dus doen terwijl ik ook nog het vliegtuig moet besturen. Niet heel lastig opzich, maar het vliegtuig wil soms nog wel eens een beetje wegdraaien als je niet oplet. Daarnaast moest ik ook nog Steep Turns doen (360 graden bochten met een bank angle van 45 graden), een gesimuleerde noodlanding en een approach to stall (stall = het moment dat de vleugels geen lift meer leveren). N approach to stall is eigenlijk een beetje lafjes, je gaat afremmen tot de snelheid waarop het vliegtuig theoretisch zou moeten stallen en dan geef je weer vol gas om te versnellen. Niet zoals in Amerika waar we alleen maar full stalls deden, waarbij je ook echt naar beneden dondert. In ieder geval ik deed alles naar behoren en ik mocht na de vlucht de felbegeerde wing opspelden!

Een gevolg van het ontvangen van dat vergulde stukje metaal is dat ik op de tweemotorige Seneca V mag gaan vliegen, iets wat ik tot nu toe 1 keer gedaan heb. Erg vet, met het motto meer motoren is meer goed. Zeker als de turbo’s mee gaan werken, dan krijg je een goeie schop onder de kont. Iets listiger is het als een van de motoren uitvalt. In het slechtste geval heb geen andere mogelijkheid dan een noodlanding maken, ookal heb je dan nog één werkende motor. Daar moeten we dus ook mee leren omgaan.

En zoals jullie vast hebben gemerkt is een heuveltje in IJsland as aan het uitpompen, wat ietsjes belemmerend werkt voor het vliegen in Europa. Helaas is het ook precies deze week dat mijn ma zou langskomen, iets wat nu een beetje vertraging heeft opgelopen. Nu maar hopen dat t heuveltje er snel mee kapt. Gelukkig hebben wij er nog geen last van met het vliegen.

Nou dat was het weer voor deze keer,

Groetjes,

Nils

Hallo allemaal,

Heel erg lang geleden dat ik iets via deze weg van me heb laten horen. Komt mede doordat 4 à 5 van de afgelopen 7.5 maand dodelijk saai waren met 1 à 2 keer max vliegen in de week. Niet echt heel erg leuke dingen om over te schrijven helaas.

Mede daardoor had ik t in die maanden niet heel erg naar m’n zin hier. Was opzich niets mis ofzo, het was wel leuk met m’n klasgenoten, maar ik zat hier niet om 2 van de 7 dagen in de week bezig te zijn en de rest van de tijd maar een beetje rond te hangen. In de zomer was het nog wel te doen, lekker weer, kon je nog eens wat leuks doen of iig buiten zitten. Maar in de winter, die hier helaas nogal op een normale Nederlandse winter lijkt (regen, regen en nog eens regen, en daarbovenop nog veel meer regen), wat het echt drama. Niets anders te doen dan binnen te zitten en een film kijken ofzo.

Gelukkig kwam daar na de jaarwisseling verandering in. Toen was de TB-20 (ons vliegtuig) eindelijk een beetje leeg, de klassen voor ons waren er vanaf, dus konden wij lekker doorvliegen.

En dan sta je ineens 4-5 keer of meer per week op het rooster, toch een flinke verandering. Ik kreeg er ook veel meer plezier in, want ik was er veel meer mee bezig. Het ging ook n stuk beter, omdat ik meer routine had in het vliegen. Erg fijn allemaal

Ook werden we door de school tijdelijk overgeplaatst naar Ciudad Real in Spanje, omdat we daar meer konden vliegen dan in Evora. Dit omdat Ciudad Real een IFR-vliegveld is en Evora een VFR-vliegveld. Makkelijk uitgelegd, in Ciudad konden we met veel slechter weer weg dan in Evora, omdat daar mogelijkheden waren om met slechter weer te landen. En dat scheelt toch een hoop. Daar een heleboel gave tripjes gemaakt naar o.a. Sevilla en Granada. Erg kik en een stuk leuker en leerzamer dan de standaard vluchtjes in Evora naar Beja of Montijo. Helaas moesten we na 2 weken van heerlijk vliegen en luieren in het hotel in Ciudad weer terug naar Evora.

Daar was het zaak om de laatste uren voor mijn Instrument Rating (IR) -check af te maken. Met een Instrument Rating mag ik na mijn opleiding ook op instrumenten vliegen (met slecht weer/zicht bijvoorbeeld).

Die check had ik vorige week, eerste keer ging niet zo soepel helaas, n combinatie van iets anders moeten doen dan normaal en een stuk zenuwachtig zich. Dus toen moest ik dinsdag nog een stukje overdoen, dat ging gelukkig wel goed, dus toen had ik m’n IR toch in de pocket.

Nu nog maar een uurtje of 8 op de TB-20 voor mij Commercial Pilot Licence, als ik die heb mag ik ook voor geld mensen/vracht vervoeren. Die verwacht ik over 1.5 à 2 weken te hebben en dan volgt alleen nog maar de 2 motorige Seneca.

Dat is het kortste traject van de opleiding, 15 uur sim en 20 uur vliegen. Daar verwacht ik ook maar een maandje mee bezig te zijn, dus met een beetje geluk ben ik eind april weer thuis!

Groeten,

Nils

Vanochtend moest ik bij toeval weer een een klein stukje met de trein reizen. Om die geruime tijd (ca. 8 minuten) door te komen, wist ik mij van een gratis dagblad te voorzien, en wel de Metro. Bij het openslaan van deze krant viel ik echter terstond van mijn houten stoeltje. Het dagblad wist namelijk te melden dat onze geliefde website spoedig zou verdwijnen. Gelukkig bleek het artikel een andere strekking dan mijn hypothese te bevatten. Ik zal dus jullie de schrik via deze wegnemen.

Groetjes,

Joost!

Hey allemaal!

Weer eens een nieuw berichtje, de vorige is toch al gauw 2 maanden geleden.

Ik ben inmiddels van lokatie veranderd, niet meer Mesa, USA, maar Evora, Portugal. Een stukje dichter bij huis dan eerst en maar een uur tijdsverschil ipv. 9.

Hier ga ik de rest van opleiding voortzetten, het IFR vliegen (instrumentvliegen) en Multi Engine.

Het begon natuurlijk allemaal met de reis hierheen. Ik ben samen met de Robberts in 3 dagen richting het zuiden gecrossed. De planning was 2 dagen, maar omdat we Joop op de camping in zuid-frankrijk opzochten en daar op de Hollandse avond toch wel een paar biertjes achterover hebben getikt, plakten we er maar een dagje aan.

Uiteindelijk toch wel veilig in Evora aangekomen en begonnen met de vakant… euh.. opleiding hier.

We moesten eerst op de simulator beginnen (waar ik nu nog steeds mee bezig ben), voordat we voor het echie mogen vliegen hier. De sim is, om het beschaafd uit te drukken, vrij ruk. Heel erg gevoelig en niet echt te beschouwen als een simulator van een normaal vliegtuig. Maargoed, na een tijdje wen je daar ook aan en gaat het allemaal wel lekker.

Ondertussen hadden we ook een huis gevonden. Boven een wijn/drank handel op een industrieterrein. Het oude huis van de eigenaar. Echt volop mooi en erg groot, een goeie vonst van onze makelaar Diamantino (ja dat is z’n echte naam ). Daar woon ik nu in met de 2 Robberts en Annemarijn, die het einde van de maand intrekt.

Foto’s zijn de vinden op m’n hyves

Nou dat was het weer voor deze keer!

Massooool

Nils

Hallo allemaal!

Weer eens een berichtje uit Arizona!

Ik heb ongeveer 2 weken geleden mijn 40hrs check gehaald, de 3e belangrijke check tijdens mijn opleiding. Was weer een pittige vlucht, waarin gekeken werd hoe goed ik het vliegen onder de knie had. Dus dat betekent dat er werd gekeken naar het opstijgen, landen, maneuvres in de lucht (steep turns, stalls, dalende bochten, stijgend bochten, etc) en emergency procedures.

Bij emergency procedures word er bijv. een engine failure gesimuleerd. De instructeur trekt dan het gas dicht en het is dan mijn taak om het vliegtuig naar een veilige landingsplek te brengen en dat zo te doen dat we ook daadwerkelijk veilig zouden landen. De landingsplek kan vanalles zijn, een weg, een veldje, een droogstaande rivierbedding, zelfs een golfbaan. Probleem is dat je 1000 en 1 dingen moet doen terwijl je ook het vliegtuig op de beste glide snelheid moet houden en naar de landingsplek moet vliegen. Best lastig dus.

Dus zo gezegd zo gedaan, de instructeur trok het gas dicht en ik ging aan t werk. Eerst het vliegtuig afremmen naar de "best glide speed" (de snelheid waarbij je het verste komt zonder motorvermogen), dan een goede plek uitzoeken om te landen. Dit werd een opgedroogde rivier, Sycamore Creek. En dan de checklists lopen om te proberen de motor weer te starten, dus brandstofpomp aan, mixture rich, van brandstoftank wisselen. Natuurlijk "start" de motor niet, want de instructeur wil zien hoe je het doet al het echt fout gaat.

Dus hij start niet, dan ga je een mayday-call maken, die doe je niet echt natuurlijk, anders zou er paniek uitbreken bij andere vliegtuigen in de buurt . Als dat gedaan is ga je alle dingen uitzetten, om zo de kans op brand te verminderen. Brandstof toevoer wordt afgesloten, electrisch systeem gaat uit, je zorgt dat je riem goed vast zit, dat soort dingen. En dan is het nog alleen maar zaak om goed op de landingsplek uit te komen. Vaak zegt de instructeur op ong 200-300 voet boven de grond (60-100 meter) ‘Go-Around’, wat voor jou het teken is om weer gas te geven en te gaan klimmen.

Alleen had mijn check-instructeur wat andere plannen…. Terwijl ik zat te wachten op "go-around" bleef hij rustig zitten kijken terwijl ik maar door bleef dalen. Ik bleef dus maar stug doorvliegen en zag de cactussen steeds groter worden en de grond steeds dichterbij komen. Tot uiteindelijk op zo’n 50 voet boven de grond (15 meter) het verlossende "go-around" kwam. Was toch wel eventjes spannend .

Na mijn toch wel spannende 40hrs check was het tijd voor een hoop solo’s. Maar omdat wij iets achterliepen op schema werden wij telkens 2x per dag ingedeeld om te vliegen. Schiet wel lekker op en de eerste week vind je het nog wel leuk, zo vaak vliegen. Maar als je voor de 10e keer op rij ‘s ochtends om 3 uur opstaat om te vliegen wordt het wel een beetje minder leuk. Zeker als je dagen gaan bestaan uit: opstaan, vliegen, flightplan maken, vliegen, flightplan voor de volgende dag maken, slapen. Maargoed vliegen blijft top, dus ik mag niet klagen.

En zo ben ik hier aanbeland, met nog maar 2 solo’s te gaan en als het goed is morgen m’n 70hrs check. Ga er een leuke laatste solo van maken (ik doe ze alle 2 achter elkaar), ik ga lekker weer naar Sedona, een van de mooiste vliegvelden waar ik ooit geweest ben.

En dan hoop ik morgen m’n check te halen en dan zo snel mogelijk naar huis te komen! Waarschijnlijk donderdag ofzo:)

Dus de volgende sterke verhalen over mijn tijd hier zullen jullie wel horen met een pilsje in de hand, in de Stoep op zaterdag

Massool

Nils

Hallo allemaal,

Weer n berichtje uit het, voor de verandering, bloedhete Arizona!

Gisteren, na weer voor de zoveelste keer gecancelled te zijn voor m’n navcheck, was ik het zat om thuis te zitten. Gelukkig belde Robbert op met het plan om te gaan tube-en op de Salt River hier in de buurt. Voor de onwetenden: Tube-en is in een grote binnenband enorm lui gaan liggen en een rivier afdrijven met een voorraad bier aan die band vast gebonden om de dorst te lessen. N prima manier om een middag te vullen. Dus zo gezegd zo gedaan, tas met bier gevuld, goed ingesmeerd en een half uur later dreven we met z’n 4en de Salt River af (Robbert z’n vriendin en Robbert M waren ook mee).

We waren niet de enigen met t idee om te gaan tube-en, een hele hoop zatte amerikanen vonden het ook wel een puik plan en dat gaf af en toe wat aparte taferelen (ik ga hier nu niet verder op in, als je t echt wil weten moet je me maar even op msn aanspreken ) Na 3 uur drijven, overhangende bomen ontwijken (iets waar Robbert M nou niet al te goed in was ) en slap lullen, kwamen we aan bij het eindpunt. Daar afgedroogd en weer de auto in gedoken terug naar de appartementen. Onderweg nog even een bezoek gebracht aan de lokale ambachtelijke burgerboer (beter bekend als de McDonald) en toen was het weer tijd om me voor de 4e keer voor te gaan bereiden op m’n navcheck.

Want ik stond de volgende dag weer ingeroosterd voor het ware festijn dat een navcheck is. 3 uur rond tuffen in een vliegtuigje en je vluchtplan volgen. Helaas werd er van m’n vluchtplan waar ik de vorige dag 2-3 uur aan gewerkt heb welgeteld 30 minuten gevlogen en toen mocht ik alweer beginnen met diverten.

Diverten is uitwijken naar een ander vliegveld, wat je in het "echt" zou doen als er op je plaats van bestemming slecht weer was en dat je daar niet kan landen. Tijdens je training doe je dit echter om het te oefenen. Dus de instructeur geeft je een plaats op, waarna jij op je kaart mag gaan zoeken waar dat is, een lijn trekken van jouw positie naar de plaats waar je heen wil en dan koers, afstand, tijd enroute en brandstofverbruik berekent. Allemaal erg makkelijk, op de grond, niet zo makkelijk in een vliegtuigje dat heen en weer stuitert door turbulentie, windvlagen en wat over enthousiaste correcties van ondergetekende.

Maargoed, de eerste uitwijk en de 2e gingen goed, netjes aangekomen op de plaats van bestemming en ik kon daarna weer koers terugzetten naar Falcon Field. Het was niet mijn beste vlucht, vooral omdat de instructeur die m’n check afnam en mijn eigen instructeur toch wat andere ideeën op na houden wat nou belangrijk is tijdens het vliegen. Dus lekker wat commentaar tijdens m’n debriefing, maar toch wel gehaald, dus die zit ook weer in de pocket.

Nu kunnen we weer door met het vliegen, maar Joost mag weten hoe ik in 5 weken 20 vluchten kan gaan doen (en waarom mr. Kerpels over deze informatie wel mag beschikken en ik niet is mij ook een raadsel). Maargoed dat zal allemaal wel loslopen.

Tot de volgende keer!

Nils

Hey allemaal,

Tijd geleden dat ik wat van me liet horen, had al eerder wat willen tikken, maar toen had ik al een heel verhaal geschreven en dan crasht je laptop (jaja Arnoud, pauperdell i know) en dan heb je niet zo’n zin om t weer opnieuw te gaan tikken

Alweer 2 weken geleden was het hier in de USA, Memorial Day, een soort van Dodenherdeninking als in Nederland, alleen dan op z’n Amerikaans natuurlijk. Bijkomend voordeel was dat wij maandag vrij waren en dus lekker 3 dagen weekend hadden. Een veel beter excuus voor een roadtrip hebben wij hier niet nodig Dus plannen voor een rit naar Las Vegas waren snel gemaakt. (foto’s staan op m’n hyves: foto’s)

Zaterdagochtend, half 8 was het dan zover, we vertrokken richting Sin City. Robbert nam het eerste deel van de rit voor zijn rekening, zodat de rest nog een beetje kon doortukken Al erg snel zaten we in de middle of nowhere, iets wat toch best vaak voorkomt in dit land. De typische, eindeloze, rechte, Amerikaanse interstate lag voor ons en dan is het toch wel een best lange rit (en helaas Arnoud, onze bak kan geen “elevenses, corvette-style” maken, dus daar konden we ons ook niet mee vermaken ). Na een paar uur was het weer tijd om de vrij dorstige 5L V8 in onze wagen van extra brandstof te voorzien en nam ik het stuur over voor het laatste stuk naar Vegas. Onderweg kwamen we nog lang de Hoover Dam, een vrij groot stuk beton in de Colorado River waar de Yankees vrij trots op zijn, gezien het aantal toeristen dat daar de weg versperde. Na door deze file heen gekomen te zijn, lag Vegas al aan de horizon en de eerste casino’s kwamen al in zicht.

We stevenden direct af op het hart van de stad, Las Vegas Boulevard, beter bekend als The Strip. We dumpten de auto in een of andere veels te grote mall en gingen op verkenningstocht. Dan zie je wel hoe bizar die stad wel niet is. In een half uur tijd kom je langs Venetië, Parijs, Klassiek Rome, New York, n piratenstad, n tropisch regenwoud, n sprookjeskasteel en de Sfinx + Piramide. Allemaal overgoten met een flink Amerikaans kitscherig sausje natuurlijk. We zijn wat gaan eten in  Margaritaville, n soort strandtent, maar dan zonder het strand, maar dan wel met een vulkaan (hoe verzin je het ).  Natuurlijk weer een veels te vette burger gegeten (en ik ben nog steeds niets aangekomen, heeeerlijk:P) en liters cola (want gratis refill!).

Daarna was het tijd om eens wat geld te gaan vergokken, nja vooral Robbert . Hij is een rasechte gambler, zoals hij het zelf zegt. Ik heb zelf ook nog even aan de blackjack tafel gezeten, maar toen 20 dollar wel heel snel verdween vond ik het toch wel welletjes, de rest van Vegas is toch al duur zat Helaas zat door Memorial Weekend elk hotel in Vegas vol, dus waren we genoodzaakt om in een vrij ranzig motel te tukken, wat volgens ons een afwerkhok was . Maargoed, we gingen toch stappen dus veel zouden we er toch niet tukken. Daar even snel omgekleed en weer richting The Strip gegaan. De clubs daar zitten allemaal in de casino’s dus we gingen Ceasar’s Palace in om daar naar Pure te gaan, wat naar horen zeggen erg chill was. Alleen stond er een rij van 2 uur en daar hadden we nou niet zo’n zin in. Dus zijn we wat gaan drinken bij een bar in t casino.

We zaten daar net 10 minuten toen er een ontzettend louche Italiaan op ons afkwam, hij kon ons Pure meteen binnenkrijgen voor 70 dollar pp. Vonden we toch een beetje te prijzig, maar toen kwam het aanbod om ons met een limo (filmpje is te vinden op hyves ) naar een andere tent te rijden voor 20 dollar. Dat konden we natuurlijk niet aan ons voorbij laten gaan en zo gezegd zo gedaan, 10 min later zaten we in een huge limo onderweg naar een club. Daar flink gefeest, al was het bier weer asociaal duur (á 7 dollar de fles Heineken, als t nou nog Hertog Jan was…). Veels te laat weer weggegaan (en veel armer) naar onze motelkamer om toch nog even een paar uurtjes slaap te pakken.

De volgende ochtend bij een bakker in The Venetian een croissantje gehaald en nog even rondgelopen door de casino’s, Robbert heeft nog wat geld erdoorheen gejaagd bij de blackjack tafel en toen vonden we het wel weer welletjes en zijn we naar huis vertrokken.

Of toch niet helemaal? Onderweg terug hoorden we dat klasgenoten van ons onderweg naar Vegas waren. Omdat we op dezelfde weg zaten kwamen ze onderweg tegen. Dit bracht Robbert toch ernstig aan het twijfelen. Hij had het zo naar z’n zin in het gokparadijs dat hij eigenlijk wel weer terug wilde. En nu die klasgenoten eraan kwamen was die mogelijk er. Dus stapte hij uit om weer terug te gaan met hen. Helaas waren ze wat verder weg dan gedacht en heeft hij 2 uur in de brandende zon staan wachten op hun, je moet er wat voor over hebben zeggen we dan maar.Uiteindelijk kwamen we om een uur of 11 weer in Mesa aan, om daarna direct ons nest in te duiken omdat we helemaal gesloopt waren.

Het vliegen gaat natuurlijk ook weer door, ik ben nu bezig met navigatievluchten, dwz. een vluchtplan maken en dan die ook gaan vliegen. Erg leuk allemaal, want het maakt het allemaal toch net wat interessanter dan alleen maar rondjes vliegen in een oefengebied. Het brengt allemaal wel wat meer voorbereidingswerk met zich mee, want je moet koersen uitzetten, waypoints kiezen, tijd enroute berekenen, windcorrecties toepassen, etc. Veel werk, maar wel leuk om te doen.

En zo is alweer de 2e maand van mijn verblijf hier voorbij gegaan, nog 1.5 te gaan. Moet zeggen dat ik, ondanks dat ik het hier prima naar m’n zin heb, toch wel erg uitkijk naar de dag dat we weer naar huis mogen. Begin nu toch iedereen best wel te missen, de avonden in de Stoep, slap lullen, en dan doorzakken bij Janxant Of gewoon lekker een avondje poolen in Maassluis of Vlaardingen, lachen om een steeds flauwer wordende Rob+Joost (en soms nog +Lies ) en dan verschrikkelijk slechte potjes spelen. Mooi allemaal

Gozers en dames, tot snel!

Nils

Hallo allemaal,

weer een bericht uit het veels te zonnige Arizona T wordt hier nu geregeld warmer dan 40 graden, gelukkig is het hoog in de lucht een stukje koeler

Vorig weekend hebben we onze eerste roadtrip gemaakt, naar San Diego.

T begon allemaal met een mooi idee van Job om naar de Red Bull Airrace te gaan in San Diego, die daar zondag gevlogen zou worden. Alleen was het toen hij het voorstelde al zaterdagmiddag 2 uur, en het is 6 uur rijden naar SD. Dus zijn we heel snel spullen gaan pakken en om half 3 vertrokken we richting het westen.

Gelukkig lagen er nog kaarten van de vorige eigenaar in de auto, dus we konden makkelijk onze route uitstippelen. Bleek dat onze route ons vlak langs de Mexicaanse grens zou brengen, en dat hebben we geweten:P. Maargoed, eerst maar eens daar komen.

Door grote stukken woestijn gereden, met allemaal enorme cactussen, alles pas precies in het beeld dat je van n woestijn hebt. Zelfs nog stukken zandwoestijn gezien, met allemaal zandduinen, toen hadden we helemaal het idee dat we in Afrika zaten Toen kwamen we iets tegen dat ons meteen duidelijk maakte dat de Amerikanen toch een iets andere aanpak hebben met illegalen dan Nederland. Een roadblock van de US Border Patrol. Allemaal chagerijnige mannen (wat wil je, van de hele dag in de bloedhitte van de woestijn staan zou ik ook chagerijnig worden:P) die gevaarlijk je auto inkijken of je niet toevallig Pedro de Mexicaan in de achterbak hebt liggen.

De woestijn ging uiteindelijk over in bergen en toen we daar door heen gereden waren zagen we de lichten van San Diego al in de verte. Het was ondertussen al een uur of 9 ‘s avonds en dan is het in dit gedeelte van de wereld al aardedonker, altijd leuk als een onbekende stad inrijdt. Gelukkig de goede afslag genomen en we zaten direct in een van de gezellige stukken van San Diego, het zgn. Gaslamp Quarter. Allemaal al wat oudere gebouwen en een aantal leuk barretjes, etc. Daar de auto voor 20 dollar in de parkeergarage gezet (klinkt duur, maar was voor de nacht en de hele volgende dag, dus dat viel wel mee). Daarna rond gaan banjeren, op zoek naar n hotel/hostel. Die hadden we niet meteen gevonden, wel een Hooters, dus daar maar naar binnen gegaan om een biertje te doen en te kijken of dit Amerikaanse icoon echt zo is als in de films Voor de verandering bleek Hollywood het eens goed gedaan te hebben, het was dus precies zoals in de films. Veel meiden in veeeels te strakke pakjes:P Allemaal heel vervelend….:P

Na dat festijn toch een hostel gevonden, waar we de spullen dumpten en het nachtleven van San Diego indoken.  Daar het amerikaanse equalivent van een Ierse pub gevonden (waar ze nog steeds, net als overal in de usa, R&B en rap draaien, helaas). Daar hoorden we dat aan het strand ook nog toffe tentjes zaten, na een uurtje hebben we een taxi gepakt richting t strand. Helaas bleek de tent waar we heen wilden afgehuurd was voor een prom en daar mochten wij met onze slippers en korte broeken helaas niet in:P Toen maar naar een andere tent gegaan, maar daar was de rij nogal lang, dus zijn we als domme hollanders in de VIP-rij gaan staan:P Na een babbeltje met de uitsmijter mochten we voor 10 dollar (die we even sneaky onder onze ID moesten houden) toch naar binnen. Prima tent, beetje daar rond een vuurtje gehangen en tegen sluitingstijd (wat hier al om half 1 á 2 uur is helaas) weer de taxi richting het hostel gepakt. Maar niet voordat we ergens een echte amerikaanse burger hadden gehaald, deze keer bij Denny’s, onze nieuwe favoriete burger tent. N echte diner, met echt lekkere burgers, iets wat Robbert uitbundig liet weten, door tegen ieder personeelslid te zeggen: "I appreciate your burger, man".

De volgende ochtend belachelijk vroeg opgestaan (7 uur) en weer naar het strand gereden voor het ontbijt. Lekkere ‘Belgian waffles’ genomen, waar niets belgisch aan is, sinaasappelsapje erbij en genieten maar ! Onze serveerster was een leuke jongedame genaamd Juliette. Jeroen vond d’r zelfs zo leuk dat ie het niet kon laten om op de bon naar d’r telefoonnummer te vragen. In Nederland krijg je dan als je geluk hebt n klap voor je kop, hier krijg je dan ook gewoon d’r telefoonnummer:P

Daarna namen er een paar een (beetje te) frisse duik in de Stille Oceaan en werd er nog even mooi geposeerd bij een strandwachters hutje.

Toen was het toch echt tijd om een mooie plek te gaan zoeken om de Airrace te gaan bekijken, waarvoor we uiteindelijk toch naar San Diego waren gekomen. Stukje rondgereden, totdat we het museumschip USS Midway tegenkwamen, een vliegdekschip. Als echte piloten moesten we dit toch wel even gezien hebben. Op vertoon van onze schoolpassen, waar ze geen hol van snapten, konden we toch met studentenkorting naar binnen.  Binnen even rondgekeken, gekletst met wat veteranen, verhalen aangehoord over hoe ze de Jappen afgeknald hadden en hoe hun waren neergehaald. Toch wel bijzonder om dat te horen. Uiteindelijk belandden we op het vliegdek van het schip, waar bleek dat we een perfect uitzich hadden op de Airrace, en voor maar 13 dollar ipv de 35 die je moet dokken voor de tribunes. Het zonnetje begon ook al lekker door te breken en wij zaten koning te rijk tussen allemaal miltaire jets op een bankje te genieten van de race. De US Navy gaf ook nog ff akte de presence door met een paar heli’s, jets en oude propellorvliegtuigen vlak langs het schip te scheuren, je kan begrijpen dat is pure porno voor ons piloten .

Ongeveer halverwege de race besloten we onze plek te verlaten en koers te zetten naar Coronado Island, een rijk eilandje in de baai bij San Diego. Job wist daar nog een leuk hotel om even een colaatje te pakken. En wat een hotel was t, onzettend luxe, mooi zwembad erbij etc. Je kreeg er echt een vakantiegevoel van (alsof ik dat hier al niet genoeg heb:P).Na het veels te dure colaatje kwam Job op het idee dat TopGun hier in de buurt was opgenomen, op MCAS Miramar, een marinebasis in de buurt en dat de bar waarin gefilmd is daar ook wel zou moeten zitten. Om een lang verhaal kort te maken, dat was dus niet zo. Daar een boel rondgereden, bijna neergeknald door de bewakers van de basis (we waren al op ‘goverment property’ en daar waren ze nou niet heel erg blij mee:P), kwamen we er achter dat de bar ergens in het centrum van San Diego zat, precies waar we vandaan kwamen. Toen vonden we het wel welletjes en zijn we maar weer de lange rit terug naar Phoenix gaan maken. Om 11 uur ‘s avonds kwamen we gesloopt, maar voldaan van een superweekend weer terug bij de appartementen.

Dus zo was mijn weekend, weer es wat anders dan in de Stoep hangen Foto’s staan trouwens op mijn hyves: foto’s

Massoool!

Hallo allemaal,

Het is weer een tijdje geleden dat ik een lulverhaal heb opgehangen hier, de hoogste tijd voor een mooie lange dus

Zoals jullie vast wel weten ben ik vorige week voor het eerst solo gegaan, dwz voor het eerst zonder instructeur gaan vliegen. Je blijft dan wel in het patroon (je stijgt op en vliegt dan inweze een rondje om zo weer voor de baan te komen waar je bent opgestegen) om het vliegveld en je doet dan 3 landingen. Anders dan mijn klasgenoten in Portugal, waar ze 2 touch and go’s en dan een full-stop maken met de solo (touch and go = op de baan landen en dan met een een doorstart maken) moeten wij 3 full-stop taxi-backs maken, dus 3 keer landen, stoppen, en terug taxiën naar het begin van de baan en weer opstijgen. Iets anders dus, dat komt door Amerikaanse wetgeving.

Toch wel spannend zo’n eerste solo, dus ik zat lekker nerveus in die kist voordat we vertrokken richting Chandler Airport (op ons veld, Falcon Field, was een baan dicht en daardoor mochten er geen solo’s op het veld plaatsvinden). Daar aangekomen eerst een uur nog samen met de instructeur gevlogen, ging niet allemaal even soepel, toch de zenuwen die me een beetje parten speelde. Gelukkig wel aan mijn instructeur kunnen laten zien dat ik er toch wel klaar voor was en na dat uurtje zat ik toch echt alleen in t vliegtuig. Nog even goed kijken of hij echt wel was en dat ik niet aan t dromen was en toen was het tijd om m te starten en te beginnen aan mijn vlucht.
Toren oproepen, vragen of je mag taxiën en dan hopen dat ze een beetje rustig praten want deze keer zit er niemand naast om even snel te herhalen wat ze nou precies zeiden. Gelukkig hadden ze door dat dit de eerste keer voor mij was en waren ze erg behulpzaam. Zonder problemen bij de baan gekomen, mijn run-up gedaan (controle van de motor) en toen zag ik dat t toch wel lekker druk was, er stonden namelijk nog 3 kisten voor me om te vertrekken. Gelukkig bleven ze allemaal niet in t patroon dus dat was geluk hebben.

En toen was het toch echt zover, ik kondigde uit gewoonte nog aan *Take-off, my controls*, maar dat was nu natuurlijk lekker nutteloos in m’n eentje. Eenmaal losgekomen viel al m’n stress van me af, wat een heerlijk gevoel was dat zeg, alleen in die kist. Alle verantwoordelijk ligt wel bij jou, maar wat een vrijheid heb je ineens zeg.
Netjes t patroon afgevlogen en klaar gemaakt voor de eerste landing, die ging niet helemaal soepel, maar zeker niet slecht. Weer terug getaxiëd naar de baan en weer opgestegen. Daarna nog 2x hetzelfde gedaan en toen was het feest helaas weer over.

Terug op de ramp (nee geen crash deze keer, zo heet gewoon de "parkeerplaats" voor de vliegtuigen), het vliegtuig geparkeerd en de motor afgezet. Instructeur en klasgenoten kwamen al aangelopen toen ik met een big smile het vliegtuig uitstapte. Toen is, zoals altijd gebeurd na een eerste solo, mijn stropdas gehalveerd:P. Gelukkig heb ik mijn haar kunnen behouden (in portugal is het namelijk zo dat je haar er ook afgaat ). 

Natuurlijk zijn er ook foto’s en zelfs filmpjes van dit alles gemaakt, die heb ik allemaal samen in 1 film gezet, met een lekker muziekje eronder, hij staat al op t GB, maar hier is ie toch nog een keer: Solofilm!

Groetjes,

Nils

p.s. nee Rob het is inderdaad niet zo lang als jou reesverslag, maar tis hier ook bijna 22.00, ik ben moe, en bovendien zijn de foto’s van de roadtrip naar San Diego nog niet ge-upload, anders had ik je wel overtroffen